Zespół Reitera

Wywołany zapewne — przynajmniej w części przypadków — zakażeniem drobnoustrojem Chlamydia trachomatis lub Yersinia enterocolitica drogą jelitową lub płciową osobnika podatnego, rozpoznajemy na podstawie triady objawów: zapalenia stawów, zapalenia śluzowo-ropnego cewki moczowej i zapalenia spojówek (rzadziej tęczówki). Objawy te mogą pojawiać się w odstępie czasu, nie jednocześnie. Oprócz tych objawów należy jeszcze wymienić zapalenie żołędzi prącia, rogowacenie plackowate skóry podeszew lub dłoni i łuszczycę krostkową. Zespół podobny do choroby Reitera wywoływano u małp i królików, zakażając je drobnoustrojami Bedsonia. Rokowanie. Więcej niż w połowie przypadków u ludzi choroba kończy się po kilku miesiącach wyzdrowieniem, ewentualnie z pozostawieniem częściowego zesztywnienia jednego lub paru stawów. Istnieje jednak skłonność do nawrotów. W V4 przypadków od razu lub po pewnym czasie rozwija się przewlekłe, postępujące zapalenie stawów i (lub) kręgosłupa, mające wszystkie cechy (seronegatywnego) r.z.s. lub z.z.k

zespół preekscytacji

Jeżeli pobudzenie szerzy się z przedsionków na komory nie przez węzeł przedsionkowo-kornorowy, lecz drogą krótszą (pęczek dodatkowy), to jedna z komór pobudzona jest przedwcześnie, co nazywamy zespołem preekscytacji. W elektrokardiogramie objawia się to skróceniem odcinka PR poniżej 0,10 s oraz poszerzeniem zespołu QRS, spowodowanym pojawieniem się na ramieniu wstępującym fali delta. Ponieważ jedna z komór zostaje pobudzona wcześniej, nad drugą zwrot ujemny może być opóźniony. W zależności od rodzaju i ilości pęczków dodatkowych obraz elektrokardiograficzny może być bardziej urozmaicony. Rozpoznanie ustalamy w zasadzie na podstawie badania elektrokardiograficznego. Elektrokardiogram z pęczka Hisa może ujawnić szczegóły zaburzeń przewodnictwa. Istnienie co najmniej dwóch dróg, przewodzących bodziec z przedsionków do komór z różną szybkością, może powodować powstanie zjawiska przewodzenia zwrotnego (reentry phenomenon). Krążenie bodźca między przedsionkami a komorami i z powrotem może być przyczyną napadów częstoskurczu (zazwyczaj nadkomorowego). Leczenie. Napad częstoskurczu zwalczamy w sposób opisany uprzednio. Częstoskurczom możemy zapobiegać stosując Propranolol, w dawce 3-4 razy dziennie po 20-40 mg. Leczenie chirurgiczne polega na przecięciu dodatkowego pęczka.

zespół plucno sercowy

Pod nazwą serce płucne rozumiemy zespół objawów występujących w następstwie przewlekłych chorób narządu oddechowego. Główną jego cechą jest przerost komory prawej, spowodowany nadciśnieniem w krążeniu małym. Później dołączają się objawy niewydolności prawokomorowej. Do nadciśnienia w krążeniu płucnym prowadzić mogą następujące czynniki: i) wzrost ciśnienia w lewym przedsionku (zwężenie lewego ujścia żylnego i inne wady lewego serca), 2) zwiększenie przepływu krwi przez krążenie płucne (wrodzone wady serca z przeciekiem lewo-prawo), 3) choroby narządu oddechowego zmniejszające przekrój łożyska naczyniowego w krążeniu płucnym. Tylko ten ostatni czynnik odgrywa rolę w patogenezie serca płucnego. Poza tym wyróżnić należy tzw. pierwotne lub idiopatyczne nadciśnienie płucne, w którym nie można się doszukać udziału żadnego z wymienionych wyżej czynników. W zależności od tego, jak szybko dochodzi do nadciśnienia w krążeniu płucnym, wyróżniamy zespół płucno-sercowy ostry, podostry i przewlekły.

zespół chorego węzła zatokowego

Głównym objawem zespołu jest patologiczne zwolnienie rytmu węzła zatokowego poniżej l Hz (60/min), któremu towarzyszą inne zaburzenia rytmu i przewodnictwa serca. W zespole tym mogą występować objawy niedokrwienia mózgu, wywołane krótkotrwałą asystolią serca lub komór (zespół Morgagniego-Adamsa-Stokesa). Etiopatogeneza. Przyczyną zespołu jest organiczne uszkodzenie węzła zatokowego na tle zapalnym, niedokrwiennym lub zwyrodnieniowym. Zwolnieniu lub zahamowaniu powstawania pobudzeń w weźle zatokowym towarzyszy rozwinięcie się niemiarowości w pozostałych odcinkach chorobowo zmienionego układu bodźcotwórczego i przewodzącego. Objawy kliniczne. Głównym objawem klinicznym jest wolny rytm zatokowy, nie przyspieszający lub przyspieszający tylko nieznacznie po wysiłku i atropinie. Towarzyszyć mu mogą inne zaburzenia, jak: zahamowanie zatokowe, wędrowanie rozrusznika, ekstrasystole nad-i komorowe, napadowe migotanie przedsionków lub częstoskurcze. Nierzadko występują zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Najgroźniejszym powikłaniem jest niedokrwienie mózgu, spowodowane zatrzymaniem akcji serca. Leczenie przyczynowe polega na zwalczaniu niedokrwienia serca (np. w chorobie wieńcowej i zawale serca) lub stosowaniu antybiotyków w uzasadnionych przypadkach zakażenia bakteryjnego, czy wreszcie, na opanowaniu choroby reumatycznej. Poprawę trwała lub przejściową uzyskujemy nieraz po glikokortykoidach (Encorton, w dawce dobowej 30-50 mg, stopniowo zmniejszanej w ciągu dwóch – trzech tygodni).

Zespół Caplana

Nazwa podana w tytule wyraża szczególną postać wisceralnej lokalizacji ziarniny reumatoidalnej w płucach. Krzemica płuc, spotykana u górników, usposabia jednostki predysponowane do choroby reumatoidalnej do tworzenia się mniejszych lub większych guzków, nacieków reumatoidalnych, szczególnie w obwodowych partiach płuc. Dochodzi do nakładania się skutków krzemicy i włóknienia reumatoidalnego. Zmianom płucnym mogą towarzyszyć objawy zapalenia stawów. Test Waalera-Rosego jest z reguły dodatni. Rozpoznanie ustala się na podstawie charakterystycznego współistnienia zmian stawowych i płucnych (należy wykluczyć inne choroby płuc), a tam gdzie nie ma zmian stawowych, na podstawie dodatniego testu Waalera-Rosego, biopsji, często współistniejących reumatoidalnych guzków podskórnych i, w ostateczności, biopsji tkanki płucnej. W leczeniu, z myślą o zapobieżeniu postępowi włóknienia pluć, uzasadnione jest oprócz rutynowych metod leczenia r.z.s. dość liberalne stosowanie kortykosteroidów.